Maltet
Maltet er byggkorn som først er blitt bløytt tre dagar i bekken, etterpå melta til spiren så vidt er komen fram. Det er viktig å bløyta kornet i reint rennande vatn. Meltinga, dvs oppvarminga av kornet i sekker eller bingar etter at det er blitt bløytt i bekken, er viktig for at resultatet skal bli godt. Det er under denne prosessen stivet i kornet blir omgjort til sukker, som igjen spelar inn på styrken til ølet. Blir kornet melta for lite slepp ikkje sukkeret. Blir det melta for mykje, blir sukkeret bunde igjen. Når maltet er godt tørka, kan det gjerne lagrast på ein tørr stad over lengre tid, opp til fleire år. Før ein set i gang med brygginga må ein knuse byggkornet. Dette gjer ein med ei grovt innstilt kvern som berre knekker kjernen, ein skal altså ikkje male det til mjøl.
Som ein ser er det å lage godt malt ein omstendeleg og vanskeleg prosess, difor kjøper dei fleste som bryggar i dag ferdig malt i 25-50 kg sekker. I gamle dagar dyrka dei korn på dei fleste gardsbruk, etter treskinga skilde dei ut korn til brygging først, og deretter til matlaging. Som regel brygga dei ein gong til jul og ein gong til slåtten om sommaren, men bonden måtte alltid ha noko malt i reserve, i tilfelle det skjedde noko uforutsett der ein trengde øl, slik som bryllup eller dødsfall.

Brygginga
Reinsemd er første bod når ein skal bryggje. Difor er det viktig å vaske og skure alle kjelar og anna utstyr. Koparkjelane , som nokon brukar, må skurast ekstra godt for å få vekk eirr som dannar seg, ellers kan ein vente seg ein frykteleg magesjau. Ved bruk av kjelar av rustfritt stål slepp ein dette problemet.

Vasking
No er det klart til å fyre på grua. Kjelen blir fyllt med vatn og sprake (einer). Dette blir kalla einelog eller berre log (uttalast låg), og skal brukast til å vaske/”desinfisere” utstyret i bryggeprosessen. Logen får ein ved å koke opp vatnet og einerbuskene, ein må passe på å ta vekk buskene før vatnet blir 90 grader, ellers kjem garvesyra i treet med og kan sette smak på ølet. Viss ein brukar tretønner må desse settast til trutning med vatn og maursyre dagen i førevegen, og etterpå grundig skyllast. No er det klart for å vaske kjørald i einelog. Logen blir helt i alle tønner og spann, og mindre utstyr som bøtter, auser, rister, kranar og bryggespaden blir lagt oppi og bada godt i logen. Etterpå er det viktig at det som er vaska i log ikkje blir skitna til, men hengt opp på ein rein plass. No er tida komen til sjølve brygginga. Den logen ein skal vaske utstyr i kan inneholde ein del meir sprake enn den som blir brukt til sjølve brygginga, ellers er det fort at det blir sprakesmak på ølet.
Einelogen som er att etter vaskinga blir no tynna litt ut og ein varmar den opp til 60-70 grader. Mens ein held på med det, lagar ein til rostasåen. Det er ei tønne på 100-200 liter med ein krane i botn, på innsida av tønna, framfor kranen skal ein lage ein sil. Denne silen består av nokre einebusker og halm, eller no i nyare tid einebusker og ei rist av stål eller aluminium.I denne tønna skal einelog og malt blandast (rørast sammen), denne blandinga kallar ein meisk. Det er viktig at all malten kjem i kontakt med logen, slik at ein utnyttar maltet godt. Under røringa må ein vere forsiktig så ein ikkje øydelegg silen i botnen, det beste er å fylle på med malt og log slik at blandinga har rette konsistensen heile tida oppover i rostasåen. Blandinga skal vere så tjukk at bryggespaden kan stå loddrett, men fell så snart ein skuv han litt til sides. Når blandinga har fått den rette konsistensen dekkar ein godt til med lok og sekkar, og lar rosten stå. Kor lenge han skal stå slik er litt variabelt etter årstid, malttype, og kor grovt det er male. Er det gorvmale kan rosten stå 3-4 timar i den kalde årstida, men og sommaren må den stå kortare tid, 1-2 timar. Dette p.g.a. fare for at ølet surnar. Er maltet finmale treng det ikkje stå så lenge på rosten.

Renning
Mens rosten står og godgjer seg lagar ein meir einelog slik at ein er sikker på å ha nok, denne logen skal halde ca 90 grader. No er det klart for renninga. Kranen på rostasåen blir opna så mykje at strålen frå kranen blir tjukkare enn ein ulltråd, men tynnare enn ein blyant. Vørteret, som det blir kalla, blir samla i bøtter og helt opp i meierispann. På den måten er det lett å sjå kor mykje du har runne. På 40 kg malt kan ein renne minst 150 liter, men ved å smake på vørteret kan du få ein god indikasjon på om ein har klart å utnytte maltet godt. Vørteret skal vere svært søtt og klebe på lepper og glas. Etterkvart som meisken i rostasåen sig, fyller ein på med einelog på 90 grader. Kor mykje ein skal renne må ein sjå an frå gong til gong, men når vørteret har tapt nesten all søtsmaken er det på tide å slutte. No har ein ikkje bruk for einelogen meir, så den kan ein tømme ut saman med restar av einebusker. Deretter tømmer ein all vørteret over i den tomme kjelen og kokar opp.

Koking
Ein kokar i minst 2 timar for å få vekk fusel og protein som elles kan gje dundrande hovudverk dagen derpå. Under kokinga tilsett ein sukkeret, 2,5 kg på kvar 40 liter, dette er og avhengig av sukkerinnholdet i maltet. Når vørteret brest, klumpar proteinet seg saman og ser ut som sagflis, og det er tid for å ha på humle som skal koke i lag med vørteret. Humla skal hindre at ølet blir surt, og set ein ekstra spiss smak på ølet. Deretter tømmer ein ølet over i mjølkespann, der ein får kjølt det fort ned til gjæringstemperatur 30-34 grader (minimum 30 grader).

Gjæring
No har ein vørteret over i gjæringstønna, har i gjæren og dekkar godt til på toppen med lok og isolasjonsmatter rundt. Gjæren ein brukar kan vere vanleg tørrgjær eller ein kan bruke spesial ølgjær, alt etter smak. Mange gjer den feilen at dei brukar altfor mykje gjær, som igjen set usmak på ølet. Eit hekto gjær på 100 kilo korn er meir enn nok. Etter nokre timar byrjar ølet å gå, då høyrer ein det susar og summar nede i tønna. Slik skal ølet stå i ca 1,5-2,5 døgn, dette kan variere frå gong til gong så ein må halde eit auge med ølet heile tida. Det vil danne seg ein hatt med skum på toppen, og først når du høyrer summinga avtar og det er danna små auger ned mot ølet, er ølet klart. Det er no klart for oppskoka.

Ausa gjekk rundt frå mann til mann, alle smaka, kjende og fann at ølet var godt og fint i leten, og jaggu gjorde det godt i heten! Frå diktet ”Oppskoke” av Olav H. Hauge

Oppskoke
Oppskoke betyr kort og godt at ølet blir ausa opp (skaka=ause opp), eller forstyrra om ein vil, og sluttar å gå. No blir det silt for å få vekk humle og proteinklumpane og tappa på glassballongar eller øltønner. Slik skal det stå i tre veker å klarne. Deretter kan det drikkast eller tappast på flasker. Dersom ein skakar opp ølet litt før det sluttar å gå er det att litt sukker som ikkje er omdanna til alkohol. Dette gjer at ølet fortsetter å gå svakt etter at det er oppskaka, d¨dannar det seg kolsyre som gjev eit friskt og godt øl! Kolsyra er og med og gjer at ølet held smak og kvalitet lenger.
Sjølv om ølet ikkje er skirna ved oppskoka, har det alltid vore tradisjon å ”drikke oppskoke” for å feire at seremonien var overstått. Godt øl skal i følgje kjennarane ha sju smakar: det skal smake av humle, malt, røyk og eine. Det skal ha ein liten søtsmak, og det skal ha ”koksmak”. Og til sjuande og sist: det skal ha meirsmak!